vrijdag 13 maart 2026

Wat je een kind niet wenst...

In de bijna elf jaar dat ik over mijn ziekte schrijf, heb ik mijn kinderen eigenlijk altijd buiten mijn blog gehouden. Dat heb ik bewust gedaan. Hun leven, hun gevoelens en hun weg zijn van hen, niet van het internet en aan henzelf wat zij willen delen, met wie en op welke manier. 

Tegelijk voelt het vreemd om hen helemaal niet te noemen. Zij zijn samen met Jos het belangrijkste in in mijn leven en waar ik het meeste van houd. En als je als ouder/partner (langdurig) ziek is, raakt dat onvermijdelijk de mensen die het dichtst bij je staan.

Wat ik wél wil zeggen, is dat ik regelmatig denk aan hoe het is als je jong bent, een puber, nog volop bezig jezelf te ontdekken, en dan wordt een ouder geconfronteerd met een ernstige ziekte en jarenlange grote onzekerheid. Dat is iets wat geen enkel kind zou moeten hoeven meemaken, zeker niet in die kwetsbare jaren!

Als ik één wens mocht doen, dan zou ik wensen dat mijn kinderen dit in hun jeugd niet hadden hoeven dragen. Toch zie ik ook hun kracht, hun veerkracht en hun eigen weg die ze daarin gaan. Daar heb ik diep respect voor! Meer dan woorden kunnen zeggen...

woensdag 18 februari 2026

Puzzelstukjes van klachten vallen in hun plaats..... Autonome zenuwstelsel beschadigd/ontregeld

Update na consult

Hoewel ik me mentaal beter voel dan tijdens de chemotherapieën nemen verschillende klachten toe: problemen met temperatuurregulatie&koude-intolerantie (te warm, te koud en koude wind is funest) daardoor gemene hoofdpijn. Llage bloeddruk, soms misselijkheid/duizeligheid, vooral bij lang staan, oogklachten bij schermgebruik, soms langdurige krampen onderbenen/romp, cognitieve vermoeidheid, concentratieproblemen en obstipatie, maar gelukkig niet 24 uur per dag en is het te handelen en kan ik nog volop genieten van de goede momenten!!!!

Door neerslag van eiwitten is het autonome zenuwstelsel ontregeld en beschadigd geraakt. Dit is het gevolg van zowel de ziekte zelf (sinds 2014 al last van neuropathie, behandelingen zijn gestart in 2015) als van de behandelingen die ik heb ondergaan. Zenuwschade kan een traag proces zijn, waardoor klachten zelfs na jaren nog kunnen toenemen, ondanks dat ik in complete remissie ben.

Het is enerzijds prettig dat er een verklaring is voor mijn klachten. Anderzijds angst voor progressie. 

Over twee maanden heb ik opnieuw een consult. Dan hoor ik ook wat de neuroloog heeft geadviseerd en of een consult aldaar toch een meerwaarde heeft.

Verder zijn mijn bloedwaarden goed; er zijn nog steeds geen afwijkende eiwitten meetbaar. Daarnaast deelde de arts het heugelijke nieuws dat de resultaten van Teclistamab in de praktijk zelfs beter lijken te zijn dan in de oorspronkelijke studie. Meer mensen reageren goed en langdurig op deze behandeling. Dus ik wil echt niet 'klagen'...

Na de laatste keer behandeling met Teclistamab en IVIG (het infuus (donor-materiaal) ter ondersteuning van de immunoglobulinen) kreeg ik thuis koorts en voelde ik me twee dagen echt niet goed. Op mijn verzoek gaan we deze behandelingen de volgende keer splitsen: begin maart Teclistamab en een week later de IVIG. Zo kunnen we beter zien waar de reactie vandaan komt, vermoedelijk de IVIG, maar dat gaan we ervaren. En zo ja, dan mss toch weer bij het infuus Tavegyl.

Ook hebben we afgesproken dat, als de behandeling goed blijft verlopen, ik na april naar een interval van twee maanden kan. Geen utopie meer, maar een wens die waarschijnlijk werkelijkheid gaat worden. 

Het blijft een afweging. Met een langere interval krijgt je lichaam en je T-cellen meer rust en is de kans groter dat je de medicatie langer kunt verdragen. Tegelijk blijft het spannend of de werking goed behouden blijft.
Bij een kortere interval is de belasting op je lichaam groter, maar mogelijk blijft de medicatie juist stabieler werken.
Hoe dan ook: bij beide opties blijft het risico dat de medicatie op een gegeven moment niet meer werkt.
Verder geen nieuw nieuws over het stoppen van de levering.

Al met al heel blij en heel dankbaar met deze status quo... op naar de lente en vooral de zomer ;-)... fingers are crossed!!!

maandag 12 januari 2026

CAR-T therapie zonder laboratorium: science fiction of doorbraak?

Als dit werkelijkheid wordt, kan een van de duurste en meest complexe kankerbehandelingen drastisch veranderen. Onderzoekers werken aan CAR-T-therapie waarbij immuuncellen niet meer buiten het lichaam hoeven te worden bewerkt, maar rechtstreeks ín het lichaam worden geprogrammeerd. De eerste resultaten bij mensen zijn er al, en ze zijn veelbelovend...

https://www.facebook.com/reel/1901604944057947


Vandaag 14-2 fysiek consult bij mijn hematoloog en over voornoemde behandeling gesproken; 

Hierbij wordt;

  1. Er wordt een virusachtig deeltje (meestal een AAV of lentiviraal vector) in het lichaam gebracht

  2. Dat virus draagt genetische instructies voor een CAR-receptor

  3. Het virus verspreidt zich via het bloed

En daar zit het probleem: het virus “weet” niet vanzelf welke cel een T-cel is, zoals de B-cellen, NK-cellen, stamcellen, levercellen, soms zelf zenuw- of endotheelcellen. Dat betekent onbedoelde genetische modificatie. Het staat in de kinderschoenen en men weet nog niet of dit auto-immuunreacties gaan veroorzaken, secundaire maligniteiten kunnen triggeren of orgaanschade geven. Bij iemand met een lage weerstand weegt dit extra zwaar. 

Maar tijd zal het leren, we gaan het zien en we blijven hopen op die grote doorbraak (zonder vele nare chronische bijwerkingen)...


donderdag 8 januari 2026

Stichting Circle of Hope... Het mooiste cadeautje 'ever' voor mezelf !!!

Bekijk deze stichting: https://www.circleofhope.nl/


In november mocht ik iets heel bijzonders meemaken💚
Een retraite in de Beekse Bergen, samen met zes andere ongeneeslijk zieke mensen.
Er was herkenning, ontspanning, diepgang, humor, tranen, gesprekken die ertoe doen.
Heerlijk eten, fijne workshops, goede begeleiding en vooral: samen zijn zonder uitleg.
Deze retraite werd mogelijk gemaakt door de stichting Circle of Hope die volledig draait op donateurs. Zonder hen bestaat dit niet.
Daarom deel ik dit, uit dankbaarheid én met een zachte oproep.
Wil jij ook svp bijdragen zodat meer mensen dit mogen ervaren?
Elke donatie, groot of klein, maakt verschil.
De komende weken zal ik hier vaker bij stilstaan. Omdat dit het zó waard is🙏🏼
Dank je wel voor het kijken, lezen en voelen❣️