In de bijna elf jaar dat ik over mijn ziekte schrijf, heb ik mijn kinderen eigenlijk altijd buiten mijn blog gehouden. Dat heb ik heel bewust gedaan. Hun leven, hun gevoelens en hun eigen weg zijn van hén. Niet van het internet. Het is aan henzelf om te bepalen wat ze willen delen, met wie en op welke manier.
Tegelijkertijd voelt het soms vreemd om hen helemaal niet te noemen. Samen met Jos zijn zij het allerbelangrijkste in mijn leven en van wie ik het allermeeste houd. En als een ouder of partner langdurig ziek is, raakt dat onvermijdelijk ook de mensen die het dichtst bij hen staan: Jos en onze kinderen.
Wat ik wél wil zeggen, is dat ik regelmatig denk aan hoe het moet zijn als je jong bent, een puber, nog volop bezig jezelf te ontdekken, en je tegelijkertijd geconfronteerd wordt met de ernstige ziekte van een ouder en jarenlang leeft met grote onzekerheid. Dat is iets wat geen enkel kind zou moeten hoeven meemaken, en zeker niet in die kwetsbare jaren.
Als ik dan toch één wens mocht doen, zou ik wensen dat mijn kinderen dit in hun jeugd niet hadden hoeven dragen.
Tegelijkertijd zie ik ook hun kracht, hun veerkracht en de manier waarop ieder van hen daarin haar eigen weg vindt. Dat vervult me met een enorme bewondering en diep respect.
Meer dan woorden ooit kunnen zeggen...
