In de bijna elf jaar dat ik over mijn ziekte schrijf, heb ik mijn kinderen eigenlijk altijd buiten mijn blog gehouden. Dat heb ik bewust gedaan. Hun leven, hun gevoelens en hun weg zijn van hen, niet van het internet en aan henzelf wat zij willen delen, met wie en op welke manier.
Tegelijk voelt het vreemd om hen helemaal niet te noemen. Zij zijn samen met Jos het belangrijkste in in mijn leven, waar ik het meeste van houd. En als een ouder/partner (langdurig) ziek is, raakt dat onvermijdelijk de mensen die het dichtst bij je staan.
Wat ik wél wil zeggen, is dat ik regelmatig denk aan hoe het is als je jong bent, een puber, nog volop bezig jezelf te ontdekken, een ouder geconfronteerd wordt met een ernstige ziekte en grote onzekerheid. Dat is iets wat geen enkel kind zou moeten hoeven meemaken, zeker niet in die kwetsbare jaren!
Als ik één wens mocht doen, dan zou ik wensen dat mijn kinderen dit in hun jeugd niet hadden hoeven dragen. Toch zie ik ook hun kracht, hun veerkracht en hun eigen weg die ze gaan. Daar heb ik diep respect voor. Meer dan woorden kunnen zeggen.
